PGMBD

ZWO

printen

GEMEENTELEDEN AAN HET WOORD

28-11-2020

Samen slaan we nieuwe wegen in. Ook na het samengaan van onze kerken is het goed om elkaar beter te leren kennen. In dit nummer van Onderweg leggen we een aantal vragen voor aan Betty Dijkstra (voormalig PGGBU) en Rob van der Steen (voormalig PGSG). Al zijn de vragen hetzelfde, geen antwoord is gelijk!

Waar en wanneer groeide je op en in welk soort (kerkelijk) gezin? Hoe is nu je gezinssituatie?
BETTY: Mijn vader kwam uit Oosthem in Friesland en mijn moeder uit Broek op Langedijk in Noord-Holland. Zij zijn in 1943 getrouwd en gingen wonen in Amersfoort. Mijn vader had een bedrijf, een kwekerij met tuinaanleg en onderhoud. Later kwam daar ook de bloemenzaak bij. Er werden 7 kinderen geboren, 4 meisjes en 3 jongens, ik was nr. 2. Het was een levendig druk middenstandsgezin waar heel hard gewerkt werd om de eindjes aan elkaar te knopen maar waar ook veel kon.
Mijn ouders waren gereformeerd, ze waren erg betrokken, maar niet direct actief omdat ze het al zo druk hadden. We gingen 2 x per zondag naar de kerk. Later veranderde dat in 1x...Op latere leeftijd deden mijn ouders wel bezoekwerk. Ik ging naar de jeugdclub en catechisatie en in de Grachtkerk heb ik belijdenis gedaan. Mijn oom en tante Kielen woonden met hun 7 zonen in Geleen waar ik vaker ging logeren. Daar ontmoette ik Han Dijkstra. In 1968 trouwden we en gingen in Munstergeleen wonen. Ik werd lid van de NCVB wat nu Passage heet en we kerkten in de Bethelkerk waar Han zijn vader koster was. We kregen 3 dochters, Anne, Hèlen en Mariëlle. Een mooie tijd!
s Zomers gingen we naar Friesland waar we een caravan en een zeilboot hadden. De dochters groeiden op en gingen studeren en trouwden. Hèlen en Mariëlle wonen met hun gezin in de stad Groningen en de oudste dochter Anne woont met haar gezin in Zwartebroek bij Hoevelaken. Februari 2012 overleed onze kleindochter Lieve, 4 jaar en 8 maanden oud en kreeg Han een hartinfarct. Een zware periode....Han kreeg heel veel gezondheidsproblemen. Samen met onze kinderen hebben we er ons doorheen geslagen. We hebben er 5 extra jaren erbij gekregen waar we heel blij mee waren. Februari 2017 is hij overleden.
Veel verdriet hebben we rondom het overlijden van Erik de man van Anne, dat was op 11 nov. 2018.
Zij blijft achter met 3 kinderen. Zo is mijn gezinssituatie nu, alleen, maar niet eenzaam, vol zorg en meelevend met kinderen en 7 kleinkinderen, van wie 6 in leven. Bij alle blijde en droevige gebeurtenissen ondervond ik veel liefde en belangstelling vanuit de kerkelijke gemeenschap en uit de Passagekring; dat voelt goed en daar ben ik dankbaar voor.
ROB: Ik ben geboren in 1951 in Rotterdam. Mijn vader was beroepsmarinier, dus mijn jeugd heeft op verschillende plekken plaatsgevonden. Rotterdam, Curaçao, Hilversum, Zeist en Doorn. Mijn ouders waren lid van de Hervormde Kerk. Ruim voor mijn geboorte waren ze enigszins actief te noemen, maar later was daar niets meer van over. Wat betreft mijzelf, ik zat wel op een Christelijke school en ging op zondag regelmatig naar de Zondagschool. Sinds 1972 ben ik getrouwd met Joke en wij hebben 3 kinderen, Mirjam, Denise en Cristian en 8 kleinkinderen en sinds kort zelfs een achterkleinkind.

Welke opleidingen volgde je en welk werk doe/deed je?
BETTY: Na de lagere school heb ik 2 jaar MULO gedaan en ging toen bij mijn vader in de bloemenzaak werken. Ik haalde mijn rijbewijs, ging in Velp met veel plezier naar de vakschool voor bloemsierkunst en volgde avondcursussen. Ik heb in Geleen en Sittard ook nog wel in bloemenzaken gewerkt. Verder deed en doe ik naast het werk voor de kerk vrijwilligerswerk zoals in de Wereldwinkel in Geleen, bij het IVN en sinds kort bij het Pater Karel-winkeltje in Munstergeleen.
ROB: Door de vele verhuizingen in mijn jeugd heb ik op 8 verschillende scholen les gehad. Met name door mijn verblijf op wel 5 verschillende lagere scholen heb ik veel gemist en regelmatig problemen gehad met de verschillende methodes van lesgeven. Na 4 jaar HBS ben ik gestopt met school en ben ik gaan werken. In diverse bedrijven, o.a. Akzo, werkte ik in heel verschillende functies: als verkoopmedewerker binnen- en buitendienst, boekhouder, chef productie, specialist internationaal betalingsverkeer. Na een aantal jaren kwam ik terug bij Akzo als manager Customer Service. Door de verkoop van de Business Group van AKZO aan DSM ben ik in Sittard terecht gekomen. Eerst in dezelfde functie. Later heb ik mij verdiept in de software van SAP en heb ik in vele projecten gewerkt om SAP binnen DSM uit te rollen. Eerst als inrichter van het systeem later als opleider en “trouble shooter” waarvoor ik veel gereisd heb. In de laatste jaren heb ik les gegeven in didactische vaardigheden en Interculturele communicatie.


Wat betekent het Kerstverhaal voor jou?
BETTY: Vroeger in het Visser-gezin vierden we traditioneel Kerstfeest. Met de verhalen, liederen zingen kaarsen branden een kerstboom met echte kaarsjes (emmer water ernaast). Naar de zondagschool kerstviering met een sinaasappel en een boekje van W.G. van der Hulst.
Nu beleef ik het anders, ik geniet van muziek en zang. Vier de geboorte van Jezus met Kerst, in de kerkdienst en tv-programma s. Feest van Hoop en Licht, een nieuw begin. In ons gezin is dat voor elk kind ook weer anders. We zoeken warmte bij elkaar in de donkere dagen als gezin, familie en met vrienden/vriendinnen. In deze corona tijd zal het denk ik wel anders zijn maar dat zien we wel....maar afwachten....
ROB: Het Kerstverhaal geeft mij veel goede herinneringen. Gedurende mijn jongste jaren was kerst een periode van warmte en geluk. Ik was de jongste in een gezin van vier kinderen en mijn oudste zus (12 jaar ouder) kon mooie kerstverhalen vertellen. Later op school ging ik ook heel erg op in de verhalen, die verteld werden door de leerkrachten. Binnen ons gezin (na ons trouwen) had de kerk ook een grote rol in mijn beleving van Kerst. Met onze kinderen en later kleinkinderen deelnemen aan de kerstspellen was elk jaar een feest op zich.



Doe/deed je vrijwilligerswerk voor de kerk. Waarom wel/niet en zo ja welk werk...
BETTY: Heel veel jaren zorgde ik voor een bloemstuk in de Bethelkerk dat na de dienst bij iemand thuis werd bezorgd. Jarenlang heb ik in de diaconie meegewerkt, ik doe bezoekwerk in wijk 3 en ben contactpersoon naar de pastorale raad. Ik houd van contact met mensen en als iedereen zijn/haar steentje bijdraagt zijn/haar verantwoordelijkheid neemt komt het goed....het kerk zijn is iets van ons allen...dat dus...
ROB: Al In onze verkeringstijd waren Joke en ik betrokken bij het jeugdwerk in de kerk. Vervolgens heb ik 2 jaar catechese gegeven. Daarna werd ik jeugdouderling en in een volgende woonplaats was ik penningmeester. In Sittard ben ik 4 jaar diaken geweest en nu doe ik sinds 6 jaar de ledenadministratie. Waarom ik vrijwilligerswerk doe voor de Kerk? Naar mijn mening is het logisch, als je lid bent van een kerk, club, organisatie, dat je dan ook actief moet zijn.

Wat zijn je passies/hobby’s? 
BETTY: Fietsen, liefst in de natuur alleen of met een vriendin. IVN-werken met kinderen in de Heemtuin van Munstergeleen. In onze tuin werken en zorgen dat ik blij word van het resultaat. Zo ook in huis, het huis moet mij omarmen, gezellig zijn...Boeken lezen, muziek luisteren en handwerken. Met vriendinnen eropuit gaan, voor elkaar koken en gezellig samen tafelen. Mijn kinderen zijn heel blij dat ik het zo organiseer, zij hoeven zich geen zorgen te maken dat ik zit te verpieteren....Ik verveel me nooit.
ROB: Mijn passie is mijn hele leven al wielrennen, vanaf mij 12de heb ik een race fiets. Op mijn 15de ging ik al op de fiets met vakantie naar Frankrijk. Tot mijn 62ste heb ik volop aan grote evenementen meegedaan, daarna gooide mijn gezondheid roet in het eten en ben een “tandje” lager gaan fietsen. Ook organisatorisch heb ik met plezier diverse verenigingen opgericht in de toenmalige woonplaatsen en bij DSM op de afdelingen waar ik gewerkt heb. Een andere hobby is de “Blues” Deze muziek (en verwante muziek als Cajun, Zydico en Americana) volg ik ook al vanaf mijn 12de jaar. Ik ben diverse keren naar de zuidelijke staten van de USA geweest om de artiesten van deze tijd te bezoeken. De derde hobby is omgaan met mensen, met name met mensen van andere culturen. Ik heb een fantastische tijd bij DSM, AKZO en Vluchtelingenwerk gehad waarbij ik in praktisch alle functies de landsgrenzen heb mogen overschrijden.

Hebben de corona maatregelen veel invloed op je leven?
BETTY: Dat heeft zeker invloed. Het spontane is weg en veel fijne dingen vallen weg. Als ik denk aan de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen...ik mis dat ik het niet meer met Han kan delen, dan leg ik het in mijn gebed bij de Alwetende neer en probeer het maar los te laten. Elke tijd heeft zijn eigen zorgen....Ik probeer per dag te leven en er ook van te genieten!
ROB: Ja, dat heeft veel invloed, met name op het contact met familie, vrienden en kennissen. Je kleinkinderen geen knuffel meer kunnen geven, geen spontane bezoekjes afleggen. Niet meer na een fietstochtje of wandeling ergens een kopje koffie drinken. Maar wij mogen ons gelukkig prijzen dat we samen zijn, een ruim huis hebben, een mooie ruime tuin hebben (zodat we de kinderen en kleinkinderen deze zomer een paar keer hebben kunnen ontvangen), in een mooie omgeving wonen enzovoort. En wat ook belangrijk is dat we bij een kerkgenootschap horen dat niet alleen religieus, maar ook maatschappelijk en sociaal actief is.

Welke vraag is niet gesteld en zou je toch graag beantwoorden?
BETTY: Dat het samengaan van de Ontmoetingskerk en de Johanneskerk nu een feit is. Heel fijn dat de kerkdiensten thuis te volgen zijn in deze coronatijd. Ik ben blij dat ik van deze gemeente deel mag uitmaken. Daarnaast wens ik u allen toe dat u gezond mag blijven en dat we elkaar binnen niet al te lange tijd weer mogen ontmoeten in de kerk of waar dan ook, met een hartelijke groet, Betty.
ROB: Ik denk dat ik al meer dan genoeg gezegd heb en heb verder niets meer toe te voegen.

Onder redactie van Willy de Koning


laatste update.: