PGS

ZWO

printen

GEMEENTELEDEN AAN HET WOORD

30-10-2020

Samen slaan we nieuwe wegen in. Ook na het samengaan van onze kerken is het goed om elkaar beter te leren kennen. In dit nummer van Onderweg leggen we een aantal vragen voor aan twee leden van de Commissie Gebouwen, namelijk Ingrid Boonstra (voormalig PGGBU) en Rob Atsma (voormalig PGSG). Onlangs rondde de commissie haar taak af en bracht advies uit aan de kerkenraad. Al zijn de vragen hetzelfde, geen antwoord is gelijk!


Waar en wanneer groeide je op en in welk soort (kerkelijk) gezin? Hoe is nu je gezinssituatie?
ROB: Ik ben geboren in 1946 in Den Haag in een warm gezin met 5 kinderen. Mijn ouders waren actieve leden van de Hervormde kerk, waar mijn vader ook kerkvoogd was. Thuis was er altijd veel aanloop van vrienden. Sinds 1968 getrouwd met Anneke, twee dochters Miriam en Karin en vier kleinkinderen.
INGRID: Mijn ouders kwamen vanuit het noorden, vader uit Friesland en mijn moeder uit Groningen, naar Geleen. Hier ben ik opgegroeid, in een gezellig, beschermd gezin. Mijn zus en ik zijn Nederlands Hervormd gedoopt. Vroeger gingen wij met regelmaat naar de kerk. Vanaf een bepaalde leeftijd, ik denk tussen 12-15 jaar, had ik geen interesse meer om te gaan. Ook ben ik nooit naar een kindernevendienst geweest. Mijn ouders waren wel actief in de kerk en vooral mijn vader ging regelmatig op zondag naar de kerk. Mijn moeder deed meer het pastorale werk (mensen bezoeken) en met kerst hielp ze altijd mee. Naarmate ik ouder werd intrigeerde het mij dat mijn vader zo betrokken was. Een intelligente man, doctor in de wis- en natuurkunde. Die tevreden is met iets ongrijpbaars, iets wat je moet ‘geloven’. Toen ik trouwde en in Geleen ging wonen, kwam mijn vader als ouderling van de kerk ons een officieel bezoekje brengen. Dit heeft veel indruk gemaakt, vooral zijn afsluiting; “Natuurlijk hoop ik dat we jou/jullie eens in de kerk mogen begroeten”. Dit bezoek zal eind 1991 plaats hebben gevonden, in juli 1992 overleed mijn vader. Toen de Ontmoetingskerk officieel werd geopend, voelde het als een soort ‘roeping’ om hiernaartoe te gaan. Mijn moeder is ook mee geweest. Helaas is zij een half jaar later, februari 1993 ook overleden. Sinds die tijd werd en word ik regelmatig gevraagd om ergens aan mee te doen/te helpen. In het begin heb pastoraal werk gedaan later Kerknieuws, kerkbalans, kindernevendienst, College van Beheer. Mijn gezin bestaat uit man en twee kinderen, dames van 22 en 19 jaar oud. De oudste woont sinds september op zichzelf, de jongste is nog thuis.

Welke opleidingen volgde je en welk werk doe/deed je?
ROB: Na mijn HBS-B in Wassenaar economie in Rotterdam. In 1972 de eerste baan bij Akzo in Delfzijl. Voor ons een uithoek van het land, waar we fijn hebben gewoond. In 1978 naar Hilversum en 5 jaar later een baan in Duitsland en verhuisd naar Sittard. In 1988 ben ik overgestapt naar DSM waar ik in 2007 met pensioen ging. Naast het normale werk – drukke banen met veel reizen - heb ik altijd tijd vrijgemaakt voor vrijwilligerswerk en bestuurlijke functies buiten mijn normale werk. Dat verrijkt je leven en geeft balans.
INGRID: Na de Mavo ging ik naar de laboratoriumschool (ZLS). Na het behalen van mijn diploma ging ik als chemisch analist werken. Een jaar later hoorde mijn vader via een collega dat ze ergens een dierenartsassistente nodig hadden. Toen ging mijn hart open, in een dierenziekenhuis werken dat was veel uitdagender dan op een laboratorium. Ik volgde de opleiding en heb er vele jaren met plezier gewerkt. Om een lang verhaal kort te houden; ik heb nog een half jaar als tandartsassistente gewerkt, enquêtrice bij het NIPO en op een consultatiebureau. Daarna ben ik ongeveer 15 jaar thuis bij de kinderen gebleven. Wanneer je zolang van de arbeidsmarkt bent weggeweest moet je weer onderaan beginnen. In 2010 ben ik als huishoudelijke hulp begonnen en kreeg in 2012 de mogelijkheid om de opleiding van verzorgende C te volgen. Tot op heden ben ik nog steeds werkzaam in de thuiszorg.

Wat betekenen geloof en kerk voor je? Hebben zich daarin veranderingen voorgedaan?
ROB: De kerk heeft altijd een duidelijke plaats gehad in mijn leven. Anneke en ik hebben elkaar leren kennen in het Wassenaarse jeugdwerk. Mijn vader was vele jaren kerkvoogd in de Dorpskerk in Wassenaar en ik heb die lijn voortgezet in Delfzijl, Hilversum en Sittard. De belangrijkste verandering is niet zo zeer hoe ik in het geloof sta, maar wel de voortschrijdende ontkerkelijking. Dat het samengaan in de gemeente Maas- en Beekdal nu een feit is juichen wij erg toe, de zorg is nu wel om iedereen erbij te houden.
INGRID: Momenteel ben ik niet veel met het geloof bezig. Ik gun mij hier de tijd niet voor. Om toch verbonden te blijven, heb ik wel kerkelijke activiteiten. Zoals college van kerkrentmeesters, Kerknieuws en tot voor kort de gebouwen commissie/werkgroep.



De Werkgroep Gebouwen heeft een moeilijke taak. Vind je het lastig om daarmee om te gaan?
ROB: Jazeker, we zeggen wel makkelijk, een gebouw is maar van steen. Maar daar zijn wel veel emoties van gemeenteleden mee verbonden. We hebben daar als werkgroep ook best mee geworsteld. Het zou makkelijker geweest zijn als er kijkend naar de beide gebouwen (puur als gebouw) een voor de hand liggende keuze naar boven was gekomen. Maar dat was niet zo en dan moet je verder kijken dan het gebouw alleen. Ook de leden van de werkgroep namen natuurlijk hun achtergrond en voorkeuren mee. We hebben de tijd genomen om er goed over te praten en vooral ook naar elkaar te luisteren. Dat helpt, maar makkelijk was het niet. Maar we zijn er uitgekomen. 
INGRID: Het was een uitdaging om hieraan mee te doen, we hebben alles zeer uitgebreid besproken en onderzocht. Ik vind het niet moeilijk of lastig, het leven bestaat nu eenmaal uit keuzes maken.

Wat zijn je passies/hobby’s?
ROB: Anneke en ik genieten enorm van de kinderen en kleinkinderen. Verder houd ik van klussen, zingen, golfen en we zijn ook graag en vaak in ons vakantiehuis in Friesland.
INGRID: Ik houd veel van dieren en de natuur. Ik heb oog voor detail, zie het kleine rupsje op een blad of een prachtig spinnenweb, Ik heb twee poezen en ga vaak naar de Gaia Zoo in Kerkrade. Ik maak graag foto’s en soms filmpjes; de filmpjes deel ik vooral met mijn dochters. Voor lichamelijke rust kijk ik graag tv zoals series en films op Netflix.

Hebben de coronamaatregelen veel invloed op je leven? 
ROB: In ons huislijke leven valt dat wel mee. Als voorzitter van de cantorij kijk ik heel erg uit naar de “oude” kerkdienst waarin uit volle borst gezongen wordt. Online de kerkdienst volgen is beter dan niets en soms ook gewoon handig. Maar als het weer kan, zie ik graag weer een volle kerk waar we na de dienst elkaar kunnen ontmoeten bij een kopje koffie. 
INGRID: Sinds de Corona ben ik nooit meer alleen thuis, dat vind ik heel moeilijk. Tijdens mijn werk is het dragen van een mondkapje verplicht. Nu we dit in openbare ruimtes (boodschappen) moeten doen, lijkt het net of ik 24/7 aan het werk ben. De angst om besmet te worden was in het begin groot, nu niet meer. In mijn werk vind ik het moeilijk om te zien dat veel ouderen door deze situatie vereenzamen.

Welke vraag is niet gesteld en zou je toch graag beantwoorden? Doe dat dan bij deze.
ROB: Geen aanvulling, alles is gezegd.
INGRID: Ik vind het leuk om met Rob in het dubbelinterview te zitten. Door de Commissie Gebouwen heb ik meerdere mensen uit Sittard leren kennen. Rob heeft als voorzitter ons goed bij de les gehouden.

Onder redactie van Willy de Koning


laatste update.: