PGS

ZWO

printen

STIP AAN DE HORIZON

22-04-2020

Al weken houdt het inmiddels bekende en beruchte virus ons in de greep. En wanneer komt er een einde aan de beperkingen, waarin we al zolang verkeren? Die vraagt klinkt steeds nadrukkelijker. Elke middag om 14.00 uur komen de cijfers van het RIVM naar buiten over het aantal nieuwe besmettingen, ziekenhuisopnames en overledenen. En elke keer hoop je dat ze beter zijn dan de dag ervoor. Eveneens hoop je dat het niet te lang meer duurt voordat je weer normaal de trein in kunt stappen, zonder angst op een terras kunt zitten en onbezorgd weer naar de kerk kunt gaan. Dat je in elk geval weer vooruit kunt kijken en plannen kunt maken. Dat je met andere woorden een stip op de horizon ziet. Maar voorlopig blijven de meeste maartregelen gewoon van kracht, zo bleek deze week uit de persconferentie van de regering.

Zo’n stip op de horizon is een visioen. Waarvan je hoopt dat die eens werkelijkheid zal worden. Maar je weet ook dat een horizon kan verschuiven. En daarmee ook de stip op de horizon. Kortom we zullen geduldig en nuchter de toekomst in moeten gaan. Waarbij niemand kan zeggen hoe die toekomst er concreet uit komt te zien. Want hoe zullen ons land en onze economie er aan toe zijn, als het virus bedwongen is? Hoe zal ons persoonlijk leven er uit zien als eens alles weer genorm-aliseerd is? Heb ik dan mijn baan nog? Heb ik geen blijvende gezondheidsschade en andere gevolgen overgehouden aan het virus? Hoe moet ik mijn leven weer op de rails krijgen, nu ik mijn geliefde zo onverwacht ben kwijtgeraakt? Kortom veel vragen, die zich zo moeilijk laten beantwoorden. Maar al die vragen komen wel bij elkaar in die stip op de horizon.



Bij zo’n stip aan de horizon moet ik denken aan het volk Israël. Na de uittocht uit Egypte (Pasen!) kwam het volk in de woestijn terecht. Tijdens het verblijf in de woestijn vormde die stip voor Israël het nieuwe beloofde land. Maar Israël had geen idee hoe dat land er precies uit zou zien. Noch wanneer het land betreden zou kunnen worden. Achteraf bleek het volk er 40 jaar over gedaan te hebben om zijn doel  te bereiken. En bleek het land van melk en honing  bepaald niet in alle opzichten koek en ei te zijn.

Op weg naar dat beloofde land heeft Israël vele teleurstellingen, angsten, irritaties en verliezen moeten doorstaan. Toch ging het volk verder, vaak met vallen en opstaan. Onder Gods hoede en steeds met die stip voor ogen.

 

Zo’n lichtende stip op de horizon, we hebben die allemaal nodig in deze tijd van moeite en zorgen, van verliezen en tegenslagen. Zo’n stip, zo’n visioen, duidt op een doel en geeft ons hoop en richting.  

Pier Prins


laatste update.: