PGS

ZWO

printen

SAMEN ETEN

01-02-2020

We doen het dagelijks. Van jongs af aan. Namelijk eten. Je kunt wel een dag zonder voedsel en misschien zelfs een week, maar daarna gaat je lichaam toch echt wel protesteren. Ons lichaam heeft nu eenmaal voedingsstoffen nodig om te kunnen functioneren. Eten wordt op verschillende manieren gedaan. De een koopt onderweg een broodje kroket en werkt het al lopende naar binnen. De ander neemt uitgebreid de tijd om te tafelen. Velen eten vandaag de dag alleen, al dan niet met een bord op schoot voor de televisie. Anderen eten met elkaar, al dan niet stilzwijgend.

 Maaltijden vormen een belangrijk onderdeel van onze cultuur. Met een omvangrijke voedingsindustrie, restaurants, kookcursussen, eetgroepen en “Heel Holland Bakt”. Als ik in een supermarkt rondloop, dan zie ik dat verre weg het grootste deel van de supermarkt is ingericht op eten (en drinken).
Eten met elkaar is leuk en gezellig. Dat ondervond ik in Grevenbicht op een donderdagavond in januari. Met een 15-tal aanwezigen zaten we in een kring. Een ieder had broodjes meegenomen en die smaakten goed. Dat gold eveneens voor de soep. Een maaltijd is niet alleen samen eten, maar het is ook elkaar ontmoeten en met elkaar praten. En dat gebeurde bij de broodmaaltijd in Grevenbicht. Velen hadden wat te vertellen. Over vroeger: over het dorp, de school, de carnaval, de vele cafés, de kerk. Maar ook over het heden: over de winkels, de voorzieningen, de muziek, het orgel dat binnenkort gerestaureerd wordt. De één zegt vaak wat meer dan de ander. Dat is niet erg, want luisteren naar mooie verhalen is ook waardevol.
 
Zo wordt op meer plaatsen in onze gemeente met elkaar gegeten. Thuis, in groepjes, maar ook in de kerkgebouwen. Eens per maand is dat in de Ontmoetingskerk in Geleen. En dat al vele jaren. Voor een klein bedrag staat er een heerlijke bord eten voor je klaar. Maar het is vooral ook het samenzijn dat plezier geeft. Ook in de veertigdagentijd kennen we al lang de traditie van de maaltijden. Die zijn sober qua samenstelling, want de tijd voor Pasen het is immers de tijd van inkeer en matiging.
En in Sittard functioneert al geruime tijd “bordje erbij”, waarbij met elkaar thuis gegeten wordt.
Bij maaltijden in de kerk denk ik ook aan de Tafels van Hoop”, die we vorig jaar georganiseerd hebben met een culinaire inbreng vanuit verschillende landen en culturen. En aan de maaltijden bij het “Kerk-tuin- treffen” en tijdens de ouderenvieringen rond kerst en in het voorjaar. Wanneer ik al die verschillende eetgelegenheden bij elkaar op tel lijkt de kerk bijna op een restaurant met een gevarieerde menukaart.
  
 
 

Dat er in de kerk met elkaar gegeten wordt, hebben we van geen vreemde. Want het is volop Bijbels. Op talloze plekken in de Bijbel lezen we over maaltijden. Bijvoorbeeld Abraham die drie vreemdelingen brood, boter, melk en kalfsvlees aanbiedt (Genesis 18). Of Jezus die met een paar mensen uit het stadje Emmaüs mee-eet (Lucas 24). Opmerkelijk is dat bij de Bijbelse maaltijden vaak iets bijzonders plaatsvindt.
 
Van al die vele Bijbelse maaltijden is één die we nog altijd in ere houden en opdienen. Dat is het afscheidsmaal, dat Jezus vlak voor zijn dood hield met zijn leerlingen. Daarom treffen we in vrijwel elk kerkgebouw een tafel aan als herinnering aan dat laatste avondmaal. Het is de tafel waaraan Christus als Gastheer brood en wijn uitdeelt als voedsel en vreugde voor elk hart. Het is dé maaltijd die ons voedt en verbindt. En die verbondenheid, verzoening en vrede schept met God en met elkaar.
 
Van harte hoop ik dat we als teken van samenzijn en verbondenheid nog vaak de tafels bij elkaar schuiven en samen eten.

Pier Prins

laatste update.: