PGS

ZWO

printen

WAAR NAARTOE?

06-01-2020

Als een nieuw kerkblad "Onderweg" heet, is de logische eerste vraag: "Waar naartoe?" Het logische eerste antwoord is: "Naar een gezamenlijke protestantse gemeenschap Geleen-Beek-Urmond-Sittard-Grevenbicht", al zal deze ongetwijfeld anders gaan heten. En dat is een mooie gedachte, maar over enkele maanden zullen we daar zijn aangekomen en dan zijn we in die zin niet meer onderweg. Een nieuwe naam dan maar weer? Ik denk het niet, want onderweg zijn betekent veel meer.

Onderweg doet denken aan reizen en vakantie. Dan is het een heerlijk beeld van ontspanning, nieuwe ontdekkingen en doen waar je zin in hebt, omdat je even niets hoeft. Het is dan mooi ergens aan te komen, maar ook jammer dat het reizen voorbij is. Het is een soort onderweg dat maar het liefst zo lang mogelijk zou moeten duren. Ik vind dat we bij onze kerkgemeenschap ook aan zoiets mogen denken: een plek waar je nieuwe ontdekkingen kunt doen (nieuwe inzichten opdoet) en waar even niets hoeft (je even op adem komt).
 
Onderweg doet ook denken aan hopen op een veilige aankomst. De vluchteling is niet onderweg om te genieten en hoopt ook niet zo lang mogelijk te reizen. De aankomst is het doel. Wat zou het fijn zijn als je niet meer onderweg hoeft te zijn, als je niet zelfgekozen hebt voor de reis die je maakt. Zijn waar je góed zit, dat wil je, zodat je niet meer weg hoeft en rust vindt. Dit is het soort onderweg dat onrust geeft, het ongemakkelijke gevoel dat er nog iets bereikt moet worden, omdat het nog niet goed is zoals het is.
 
Kunnen we iets met dat ongemakkelijke onderweg, als we kerk zijn? Nou en of, zou ik zeggen. Jezus is voortdurend onderweg in de Bijbel, maar het is geen vakantiereis. Hij is onderweg om te ontmoeten, te verkondigen en te genezen. Hij is ook onderweg om in Jeruzalem aan te komen, waar zijn weg in zekere zin eindigt, maar toch ook weer niet. Het zou ondenkbaar zijn dat wij nu christenen waren, als Jezus niet onderweg was geweest omdat er iets moest veranderen. Ook hier moest er iets bereikt worden, omdat het niet goed is zoals het is.
 
Op dezelfde manier zijn wij onderweg. Als je volgeling van Jezus bent, móet je wel onderweg. En het is nog erger: thuis ben je nooit, het is altijd een voorlopige situatie waarin je je bevindt. Ook de titel van dit nieuwe kerkblad is dus geen geruststelling. Het niet zomaar een lekker onderweg zijn, omdat we het zo gezellig hebben samen. Het is altijd ook een route die naar iets anders en iets nieuws leidt. Deze gemeenschap, deze gebouwen, deze mensen, dit geloof, deze liederen, deze waarheden zijn allemaal stappen op een weg die verder gaat.
Je kunt het ook zo zeggen met een uitleg over wat traditie is: het enige wat niet verandert is dat er dingen veranderen. En deze zin mogen we gerust twee keer lezen. Dus nee, ook dit kerkblad is niet definitief en heeft ooit zijn tijd gehad. Geen probleem, want zo gaat de traditie door. En zo kunnen we telkens zien wat goed is op het punt van de weg waarop je op dit moment bent, omdat we altijd onderweg zijn.
 
 

Zijn we dan ooit gearriveerd? Jezus heeft daar zijn eigen antwoord op. Hij spreekt telkens over het Rijk van God als de bestemming waar we naartoe reizen. De eerste volgelingen dachten nog dat zij de terugkomst van Jezus zouden zien en dan het Rijk zouden binnengaan. Wij leven in een lange traditie van mensen die het Rijk van God als belofte zien. Daar blijf je naar onderweg en dat geeft vaart. Zo zijn wij nu als gemeenschap onderweg, maar laten we alsjeblieft in beweging blijven en telkens bidden, denken en voelen wat de juiste volgende stap is op die waardevolle weg.

Ralf Smeets

laatste update.: