PGMBD

ZWO

Spiritualiteit-Vesper-Agapè
VLOG IRENE PLUIM; UITGESPROKEN IN DE GRUIZENKERK
Vandaag is het zondag 22 maart. De eerste onwerkelijke week hebben we achter de rug. Hier en daar "landen" we misschien een beetje in de nieuwe situatie. We beseffen: Corona is voorlopig onder ons. Via de nieuwsmedia krijgen we veel informatie. Te veel om te bevatten soms. Wat we in omringende landen zien gebeuren is dramatisch. En dan dringt zich de vraag op: Wat staat ons hier nog te wachten? Kunnen we het aan? Kan ík het aan?

De afgelopen week zijn we aan het zoeken naar een nieuwe balans.
Binnen het gezin, met thuiswerk en schoolwerk. Binnen onze sociale relaties, nu op afstand, voor sommigen kan het wel heel stil worden, of eenzaam .. Binnen de kerkgemeenschap zijn we ook aan het zoeken naar een nieuwe balans. Er worden gelukkig ook andere kanalen gevonden om te communiceren en naar elkaar om te zien, en om bezinning te vinden. Want we zoeken ook naar een nieuwe balans in onszelf. En hier en daar merken we hoe we op onszelf worden terug geworpen. Letterlijk, omdat we alleen leven, of omdat we geen bezoek mógen ontvangen. Of ook figuurlijk, omdat deze periode heel wat gedachten naar boven roept.
We zijn nog maar één week onderweg. Maar het lijkt ook alsof er nu al meer ruimte los komt, voor wat er werkelijk toe doet: “Let een beetje op elkaar” en: “we doen het samen”.


Afgelopen week dus ook spontaan applaus voor zorgmedewerkers. Klokken van troost en hoop die door het hele land heen klonken. De song ‘you’ll never walk alone’, op 153  radiozenders wereldwijd en een aantal carillons.  Acties van het Rode Kruis, oproepen van de voedselbank. Steunpakketten voor ondernemers. Het zijn positieve acties.
Natuurlijk, ik hoor en zie ook de negatieve geluiden. De kritiek op het leiderschap. En de keuzes die er gemaakt worden. De neiging tot polariseren. Gemopper op de sociale media. Groepen die profijt willen trekken uit deze crisis. Het hamsteren..


Temidden van de crisis en de chaos zijn er ook de kleine draadjes die ik zie ontstaan.
Dan gaat het over reflectie, herontdekken: Hoe hebben we ons leven en ons samenleven eigenlijk vorm gegeven? Wat is noodzakelijk, wat niet? Het levert nu al zinvolle en waardevolle bewegingen op. En we staan nog maar aan het allereerste begin daarvan..
Maar eerst zitten we nog middenin de crisis, of er vlak vóór.. Wat staat ons nog te wachten?
Het woord ‘uithouden’ heeft de laatste tijd extra betekenis voor mij. Uithouden is niet direct kunnen oplossen, ook niet voor de ander. Maar erbíj zijn, erbij blíjven. Uithouden is soms stilvallen. Niet teveel woorden, niet té positief, zeker niet té negatief.. Niet teveel de crisis in een bepaald frame plaatsen. Uithouden is niet weten hoe lang iets duurt.. Maar dan wel ergens de verwachting houden, de hóóp op betere tijden. Uithouden is oefenen heb ik gemerkt. Het komt je niet zomaar aanvliegen. En in het uithouden hebben we soms mensen om ons heen, maar ze zijn er niet altíjd.
Vandaag ben ik in een leeg Gruizenkerkje. Er is veel ruimte. Er is stilte. Deze lege kerk doet denken aan ons gewone dagelijkse leven dat is stil gevallen, veranderd.

 

Er hangt ook de sfeer van het gezang en het gebed van generaties voor ons. Mensen die het hebben gezocht in bijbelse woorden en beelden. Mensen die het bij God gezocht hebben. En bij tijden ook wisten te vinden.
Geloof, hoop en vertrouwen is niet iets wat je altijd maar op voorraad hebt misschien. Je kunt het niet echt hamsteren. Dat werkt niet. Tenminste, niet bij mij.


En dat vind ik eigenlijk ook wel troostend aan dat bijbelse manna, het voedsel dat het volk Israël vond in de woestijn, dat hun was gegeven. Steeds voor één dag. Niet te ver vooruit kijken. Het manna was voor hen bedoeld om het uit te houden. In de woestijn. Het beloofde land, daar waren ze nog niet. Hun tocht duurde nog even. Toch, manna, van God gegeven.
Ik hoop dat wij het ook zo mogen ervaren. Dat er manna is, genoeg voor elke dag. Dat we daarop vertrouwen, dat we het niet alleen doen. Maar sámen.

laatste update.: 29-03-2020