PGMBD

ZWO

Spiritualiteit-Vesper-Agapè
DE TOEKOMST VAN RODA
Op het moment dat u deze tekst leest, weet u misschien al lang hoe de spannende tijd is afgelopen. Maar u weet ook misschien hoe spannend het was toen de uitkomst nog niet bekend was. Al maanden lang maken veel mensen zich druk om de toekomst van hun voetbalclub.

Het begon allemaal met de grote zorgen om de geldstromen en of die nog wel zeker zouden zijn. Toen kwam er een oplossing die geen oplossing was. Daarna kwam de agressie omdat het allemaal niet bracht wat het beloofde en daarna de pogingen er nog iets van te maken in de gegeven omstandigheden.

De fases van deze klucht, of tragedie, hebben we kunnen volgen in de pers. En iedereen vond er iets van of vond juist dat al die aandacht overdreven was. Soms zijn er kluchten of drama’s in ons eigen leven. Daar kunnen we dan niet omheen en we kunnen niet kiezen of we er aandacht aan schenken of niet. Die persoonlijke verhalen maken voor ons eigen leven het grootste verschil.
 
We zien dan een aantal van dezelfde elementen terug in de manier waarop we daarmee omgaan. Eerst is er de vreselijke constatering dat de toekomst onzeker is en dat je niet weet of er nog wel toekomst is. Het maakt grote indruk en je hoopt dat er een oplossing komt. Het kan wel heel lang duren voor er ook maar een klein beetje perspectief komt. Of het komt er helemaal niet en dan moet je daarmee verder. Maar als het ook maar éven kan, wil je geloven dat er toekomst is, al is het tegen beter weten in.
 
Ook zie je in veel moeilijkheden terugkomen, dat mensen zich helemaal vastklampen aan alle mogelijke oplossingen die er geboden worden. Zelfs als er een omstreden Mexicaan een voetbalclub wil redden, gaan mensen erop in. Zelfs als er kansen zijn die niet reëel zijn, willen we vaak tot het uiterste gaan om door te kunnen zoals we het willen en zoals het was voordat de problemen zich voordeden. En soms vergeten we ons af te vragen of het kansen of wanhoopsdaden zijn.
 
En dan kan er ook wel agressie bij komen kijken. We roepen het uit, we slaan om ons heen, met woorden of handen of we voelen de boosheid van binnen. Hoe kan het toch dat deze ellende ons treft? We zouden haar wel met geweld uit ons leven willen slaan. Daarbij kunnen we ons ook gemakkelijk machteloos voelen, omdat we merken dat we zo weinig of zelfs geen invloed kunnen hebben op de toekomst.
 
 Ten slotte zouden we nog kunnen denken aan de humor, die af en toe alles relativeert. Zoals het voorstel dat de voetbalclub kreeg om alle aandelen aan te bieden aan president Trump, die immers zijn hele presidentschap al zijn best doet om Mexicanen naar huis te sturen en die desnoods een grote muur om het Rodastadion kan bouwen om te voorkomen dat dit nog een keer gebeurt. Dit soort relativering lost het probleem niet op, maar kan ons tussendoor even goed doen als we vastlopen in het hanteren van de ellende waar we niet om gevraagd hebben.
 
Met vallen en opstaan, met zoeken en proberen, gaan we om met wat ons overkomt. We zien het overal om ons heen, in het ziekenhuis en daarbuiten. We hoeven ons niet te schamen voor ons geworstel, want in al dat zoeken en proberen zijn we niet alleen.
 
Ralf Smeets, geestelijk verzorger
laatste update.: 28-10-2019