PGS

ZWO

printen

Zin en hapjes over Zuiverheid, met gitaristen van Artamuse


01-12-2019



Zondagmiddag 1 december was het weer zo ver, zin en hapjes in het Gruizenkerkje. Mooie middagen met goede gesprekken, een gesproken column, prikkelende stellingen als zoute stokjes op de tafels, heerlijke hapjes, een drankje - en muziek! Voor de muziek gaan we samenwerken met muziekschool Artamuse, en vanuit Artamuse was er deze middag een jong en talentvol gitaarensemble. Dat trouwens ook erg goed kon zingen. De column was van Lianne van Oord, en ging over zuiverheid. Een onderwerp dat dicht bij haar werk ligt, want ze werkt bij watermaatschappij Limburg, en daar is zuiverheid de essentie. Maar het ligt ook dicht bij haar hart, en dan gaat het veel meer om zuiver en integer zijn, om het morele kompas. Maar waar vind je dat, vroeg ze ons al cliff-hanger aan het eind van haar column. Is daar een cursus voor?

Na de column nog een prachtig optreden van de gitaristen, en toen op naar de gesprekken en de hapjes. Weer geweldig verzorgd door Gerdien Zwartkruis. Op de zoute stokjes stonden doordenkers als:  ‘Als een samenleving streeft naar zuiverheid heb je al snel zuiveringen’. Of: Zuiverheid in het hart is als medicijn in het lichaam, genezend en helend’. En ‘Zuiverheid is heiligheid’. Of ‘Hoe zuiver zijn mijn motieven eigenlijk?’.

Precies om vijf uur stopten de gesprekken – hoewel je er natuurlijk niet over uitgepraat raakt. En voor nog wat inspiratie daarbij is dit de column van Lianne.  

Zuiverheid

Door Lianne van Oord

Zuiverheid. Een woord dat verwachtingen schept. Verwachtingen over de muziek of over de kwaliteit van de omgeving en inderdaad een woord waar ik wel wat mee heb.

Na mijn afstuderen heb ik in Delft 4 jaar onderzoek gedaan naar een chemisch proces, waarmee je hele zuivere materialen kon maken met behulp van kristallisatie en filtratie, wel 99,99% zuiver! Door het kristallisatieproces langzaam uit te voeren kun je zorgen dat alle verontreinigingen in de vloeistof achterblijven. Dat is bijvoorbeeld belangrijk voor caprolactam, een grondstof voor nylon. Hoe zuiverder de caprolactam, hoe beter de nylon vezels. Handig, zodat er niet zo snel ladders in je panty komen, was het populaire verhaal.

En nu ik bij het drinkwaterbedrijf van Limburg werk is zuiverheid opnieuw heel belangrijk, we willen zuivere bronnen van water gebruiken en als dat niet voldoende is, zorgen we voor een goede zuivering in onze eigen ’waterfabrieken’. Allemaal om te zorgen dat het water gezond is voor iedereen die het drinkt.

In beide gevallen hebben we het over ‘chemische zuiverheid’, belangrijk natuurlijk, maar eerlijk gezegd denk ik niet dat u daarvoor gekomen bent vandaag. Daarom gaat mijn verhaal vandaag over ‘zuivere koffie’! Wanneer zeggen we dat iets ‘geen zuivere koffie is?’ Als we denken dat ergens in het handelen van mensen iets niet klopt. En dan verplaatsen we ons van chemie en technologie naar de ethiek.

Hoe neem je goede beslissingen en maak je zuivere afwegingen? Wat is integriteit in je werk en je dagelijks leven? Ter inspiratie heb ik het boek ‘Dit kan niet waar zijn’ van Joris Luyendijk gelezen. Ik wilde het al een tijdje lezen en deze column over zuiverheid was een goede aanleiding. Het boek is al een aantal jaren oud en gaat over de wereld van bankiers en is eigenlijk een zoektocht naar de oorzaak van de bankencrisis.

Waarom deden mensen dingen waarvan ze weten dat het eigenlijk niet klopt? Zijn dat allemaal slechte mensen? Gedreven door hebzucht, status, macht? Uit het boek blijkt heel duidelijk dat het antwoord niet zo makkelijk is.

Er wordt een werkomgeving geschetst waar een enorme competitie heerst, waar geen enkele baanzekerheid is en waar je target halen je succes bepaalt. Langzaamaan worden mensen de ‘bubble’ ingezogen van hard werken en luxe en lijken het contact met de echte wereld te verliezen.

Belangrijk is ook dat een omgeving is ontstaan of gecreëerd, waar je handelingen slechts gezien werden als neutrale transacties. Zolang het binnen de wet was deed een afweging over ‘goed’ of ‘slecht’ er niet toe. De werkomgeving werd zo ‘amoreel’ gemaakt. Geen dilemma’s of je dit wel kon maken. Je hoefde je niet af te vragen of het risico van het product niet te groot was, of je te vergewissen dat de klant wel voldoende begreep van het financiële product om werkelijk te snappen wat er gekocht werd. Rendement was namelijk het doel en rendement op zich kent geen kwalificatie ‘goed’ of ‘slecht’.

Ook in deze setting waren er echt wel mensen die zagen dat er zaken niet klopten, maar die zaten vast in hun zelf gecreëerde gouden kooi. Anderen praatten het recht voor zichzelf, omdat de wereld nu eenmaal niet rechtvaardig is.

En nu terug naar Sittard, niet te vergelijken met de Londense City toch, waar het boek speelt. Of wel? Stevo Akkerman heeft een vervolgboek geschreven ‘Het klopt wel, maar het deugt niet’. Ook voor pedagogen, docenten en zeg maar u en ik geldt blijkbaar hetzelfde. We moeten op zoek naar de dieper gelegen norm dan de formele regel. Je moet varen op je morele kompas. Maar hoe en waar leer je eigenlijk dat morele kompas te gebruiken? Marijn, mijn man, heeft zich pas stevig verdiept in de theoretische kustnavigatie, theorieboeken, een echt examen. Duidelijk en door voldoende te oefenen kun je met gebruik van kompas en getijdetabellen je route uitstippelen.

Waar krijg je een soortgelijke cursus voor het gebruik van je morele kompas? 






laatste update.: