PGS

ZWO

printen

UITVLIEGEN

05-07-2017

De zomer nadert. Afgelopen maand begon met een voorproefje. Velen genieten door hun leven naar de buitenlucht te verplaatsen. En als het te veel wordt zoeken we verkoeling in huis of in het water. Zo hebben we het ook weer eventjes ervaren als het te veel van het goede is en de warmte bijna ondragelijk wordt. Voor velen is de zomertijd een tijd van koffers pakken en uitvliegen. Genieten van het buitenleven, van een tijd zonder verplichtingen, tijd voor elkaar, tijd voor onszelf.

Als het goed is komen we tot rust, doen we nieuwe energie op. We vliegen uit als vogels, die plotseling ontdekken, dat ze kunnen vliegen. Het vooruitzicht alléén al geeft ons vleugels om de laatste klusjes af te maken. Het is goed om dit positieve vooruitzicht te hebben. Hoewel we ook weten dat we terug zullen komen en dan de ervaring op zullen doen, dat er niet veel veranderd is. En toch gaan we, vliegen we uit om afstand te nemen, om iets van vrijheid te ervaren.

Aan de andere kant kan het ook zijn dat we niet uitvliegen en achterblijven. Misschien omdat we minder mogelijkheden hebben, minder ondernemend zijn of minder mobiel. Ons leven kan ook ingrijpend veranderd zijn door ontslag, door ziekte, of door een ervaring van verlies en gemis. Waar we ook blij over zijn of verdriet over voelen, we nemen het mee. Maar is dat erg en moeten we dat uit de weg gaan?


Naast uitvliegen en achterblijven is er nog een andere ervaring. De ervaring dat we gedragen worden. Door degenen aan wie we denken en die aan ons denken. Ook als zorgenvolle berichten vanuit de wereld of vanuit onze omgeving ons leven binnenkomen vanuit terreur en ellende, vanuit ziekte en verdriet. Een belangrijk aspect van geloven is dat we ons in alle zorgen, onzekerheid en angst gedragen weten. Dit geloof doet ons opstaan om uit angst en onzekerheid te vliegen, doordat we ons gedragen weten.

Zo weet in Marcus 2 een verlamde zich gedragen door zijn vrienden, die hem naar Jezus brengen. Ze zetten ook door als ze geen toegang naar Jezus krijgen. Ze laten hun vriend op een deken, voorzichtig door het dak van het huis waar Jezus is, naar beneden zakken. Bij Jezus ervaart de verlamde, dat er niet over hem wordt geoordeeld. Jezus heeft echte aandacht voor Hem. En dat helpt hem weer op de been. Letterlijk! Met de deken onder zijn arm, waarop de vrienden hem gedragen hebben, vliegt hij uit, de wereld in. Hij beseft dat er iets is dat hem verheft boven zijn zorgen en angsten. Hij is als een vogel die beseft dat hij vliegen kan. Hij spreidt zijn vleugels en zich laat vallen in het vertrouwen dat hij gedragen wordt.

Wie dat ervaart, zal niet op dezelfde manier terugkeren en het leven niet op dezelfde manier voortzetten. Geloven is uitvliegen uit zorgen en angsten.

Lev Tolstoj zegt het als volgt: ‘Christus leert de mens dat er in hem iets is dat hem verheft boven dit leven met zijn zorgen, angsten en lusten. Iemand die de leer van Christus heeft leren kennen, ervaart hetzelfde als een vogel zou ervaren die eerst helemaal niet weet dat hij vleugels heeft en dan opeens doorheeft dat hij kan vliegen, dat hij vrij is en dat hij nergens bang voor hoeft te zijn’.

Of we uitvliegen, thuisblijven of terugkomen: Dit nemen we mee ons leven en deze wereld in.

Gezegende zomerperiode wenst u:

  1. Joachim Stegink



laatste update.: