PGS

ZWO

printen

VAKANTIESTRESS?

05-07-2019

Ik spreek met een jongeman, die helemaal in de rats zit. Hij heeft last van ‘vakantiestress’. Een hele zomer ligt voor hem open, maar plannen heeft hij nog niet gemaakt. En dat terwijl zijn vrienden allang weten wat hun zomerse bestemming is. De ene nog exotischer of spannender dan de andere. Er valt zoveel te beleven, zoveel te kiezen, verzucht de jongen. Ik kom er maar niet uit. Eigenlijk hoeft het voor mij niet zo extreem of niet zo bijzonder te zijn. Ik wil niet zoveel, maar, wat heb ik dan te vertellen, in september?

Het lijkt een fenomeen te zijn, om alles uit het leven te halen. Genieten lijkt haast een verplichting. Maar, wat is er mis mee om in de zomer in je huis, in je tuin, of op je balkon te gaan zitten en bijvoorbeeld een boek te lezen?

Natuurlijk, de zomer is bij uitstek de periode om op andere gedachten te komen, om te ontspannen, te ont-stressen. Om andere mensen, talen en culturen te verkennen. Om rond te hangen en los te laten op plekken waar niemand je kent. Maar wat nu als dat ‘bijzondere’ het enige doel blijkt te worden? En je niet meer vrij bent om te kiezen?

Is dit fenomeen een gevolg van de individualisering? Of van de wereld als een ‘global village’, alles binnen handbereik? Of is het de ‘fear of missing out?’ Dat je bang bent om iets te missen?

Ik lees tegenwoordig veel teksten over de dankbaarheid. Hoe belangrijk het is om dat gevoel, die waarde weer volop de ruimte te geven. Het is eigenlijk te gek voor woorden dat dit basisbegrip, deze basishouding soms zo ver van ons eigen leven af is komen te staan. Dankbaarheid gaat dan hand in hand ook met tevreden zijn. En juist die beide begrippen kunnen zo lastig worden wanneer we zoveel moeten van onszelf, en we de lat nogal hoog kunnen leggen wanneer het gaat om het genieten. Het wordt bijna prestatiegericht genieten dan.

Het doet mij denken aan de eenvoudige begroeting van Jezus, toen hij door de gesloten deuren kwam van die ruimte waar zijn leerlingen zich bevonden. Na het hele ontwrichtende gebeuren van zijn kruisiging en de berichten van het lege graf. Jezus zegt dan: “Ik wens jullie vrede”. En dat is: vrede in je hart, innerlijke vrede, rust, balans.. Ik wens jullie vrede en daar nog achteraan zegt hij: “Ik zend jullie, ontvang de heilige Geest”.


Ja, in de bijbelse verhalen gaat het direct ook nog weer een stap verder. Niet alleen zelf in balans raken, maar ook de ander daarin betrekken. Want, je leeft niet alleen voor jezelf. Je leeft met anderen, je leeft in gemeenschap.

Juist daarom ook voel ik mij altijd wat ongemakkelijk bij een begrip als ‘vakantiestress’. Want ik weet maar al te goed dat deze stress een luxe-artikel is, in een wereld waarin het over grenzen gaan lang niet altijd vrijwillig gebeurt.

Als het nu bij vakantiestress blijft. Maar er zijn allerlei vormen van onrust te bedenken, veelal ingegeven door ‘keuzestress’, nog zo’n begrip. Ik heb mij daarom voor mijzelf voorgenomen om deze zomer bovengenoemde begroeting van Jezus extra tot mij toe te laten. “Ik wens je vrede” (en dus ook balans, en tevredenheid).

Waar ik ook naartoe zal gaan, of misschien blijf ik wel thuis, hoop ik deze woorden met mij mee te dragen. Als een fluistering of als een aansporing. Als een bemoedigend of als een troostend woord. “Ik wens je vrede”.

Want daar begint alles mee, met de Bron van Vrede. Waaruit we voor onszelf en voor anderen mogen putten. Misschien is de begroeting van Jezus ook iets voor u of voor jou om deze zomer over na te denken (te ontvangen?). Wie weet met wat voor ervaringen we elkaar dan weer ontmoeten in september.

Een mooie en zinvolle zomer wens ik u en jullie allemaal!

Irene Pluim


laatste update.: