PGS

ZWO

printen

ZOMERSE GEDACHTEN BIJ DE BRON

03-07-2018

Ik kwam een gedicht tegen, uit ervaring opgeschreven, door een dominicanes. Een kloosterlinge die blijkbaar, hoe troostend, haar eigen strijd voert om tot zichzelf en tot God te komen. En mijn gedachten gingen naar de zomerperiode die voor mij ligt. Een tijd om wat meer rust in te bouwen, om terug te keren tot mijzelf en de bronnen waaruit ik put.

Tijd die nodig is, niet alleen in de zomerperiode trouwens. Want wat kunnen we ons iedere dag weer laten opjagen en beïnvloeden door zaken die om aandacht roepen en heel belangrijk lijken. En soms zijn ze dat ook, maar de gedachten en vragen in het gedicht confronteren mij. En ze roepen tegelijkertijd een verlangen in mij naar boven. Ik nodig de lezer uit om dit gedicht heel rustig te lezen en toe te laten wat dit aan gedachten teweeg brengt. En om ruimte te geven aan de vraag waar het gedicht mee eindigt: door wie of wat laat ik mij leiden?  Misschien geen vraag waar we direct antwoord op hebben, wel een vraag die we onszelf en elkaar eens mogen stellen. In alle rust en openheid. Wat zullen dat mooie gesprekken worden.

Een goede zomer gewenst, Irene Pluim


 

In een wereld vol geluiden

Wil ik uw stem horen

Niet de dagelijkse stroom

aan zinvolle en nutteloze informatie

Niet opgejaagd door alles wat moet

Groots en belangrijk is

Ik wil geen vaste paden

Gehechtheid aan wat hoort en redelijk is

 

Ik verlang naar eenvoud

Helder en authentiek

Ik wil kiezen

Door mij te ontdoen van wat beknelt

En mij onvrij maakt

Hier wil ik gaan

Mijn tijd doorbrengen bij het kleine

Het speelse, het tere

 

Waar zou ik bang voor zijn?

Voor de stem die tot mij spreekt?

 

Om U te horen

Ontdoe ik mij van mijn schoenen

Mijn uiterlijk vertoon

En open mijn handen

Om bij U te zijn

Laat ik mij leiden

 

 


laatste update.: