PGS

ZWO

"Rouw en Trouw"
IN MEMORIAM PAULINE VANDEHOEK - DE VEY MESTDAGH
Op 11 december overleed Pauline Vandehoek de Vey-Mestdagh op de leeftijd van 70 jaar. Ze werd geboren op 11 november 1948 in Tjimahi op Java. Korte tijd later verhuisde het gezin naar Rotterdam, waar haar vader Kees als tandarts werkte. Zijn vrouw Caroline overleed plotseling toen Pauline 3 jaar oud was. Ze bleef samen met haar vader en haar broers Karel en Klaas achter.

Henriëtte, de zus van haar moeder, kwam helpen in de huishouding. Na verloop van tijd trouwde ze met de vader van Pauline, er kwamen nog drie kinderen Pieter, Jan en Caroline bij. Pauline studeerde Nederlands en later Handelscorrespondentie. In 1969 kwam ze Luitenant en architect Frans Vandehoek tegen en was er veel herkenning over en weer. Ze trouwden op 23 september 1972. Pauline ging aan het Koninklijke Conservatorium in Den Haag studeren. Hun zoon Bart werd in 1975 in Delft geboren. In 1976 verhuisde het gezin naar Limburg, waar in 1977 hun zoon Jaap werd geboren. Het gezin ging in Grevenbicht wonen.
Als moeder was Pauline zorgzaam, maar ze was er ook op bedacht, dat hun kinderen leerden om verantwoording over te nemen. Zo werd de vrijheid van de kinderen verbonden met het leren omgaan met verantwoordelijkheid.
Pauline was muzikaal en creatief, wat knutselen betreft, maar ook wat taal betreft. Zo heeft ze veel gedichten geschreven en ook eigen muziek gecomponeerd. Ze leefde bewust en eenvoudig. Ook vacaties hield ze graag simpel met tenten op een boerderij. En af en toe een verre reis naar Egypte of naar Kenia. Ze gaf muziekles, thuis, op de basisschool, aan kinderen van het koor in Susteren en gaf leiding aan het kerkkoor van de toenmalige Hervormde Gemeente Grevenbicht.


Hoewel Pauline openbare belijdenis van het geloof in de kerk had gedaan, nam ze vanuit de roerige jaren ’60 afstand van de kerk. Ze vond de kerk toen te star en vastgeroest.
In Grevenbicht vond ze, misschien tot haar eigen verbazing, aansluiting bij de kerk. Belangrijk voor haar was dat er de ruimte was
om op een eigen manier over geloof te denken. Ze was dankbaar dat die ruimte er was. Pauline wilde graag betekenisvolle verhalen doorgeven, die in de Bijbel staan. Zo heeft ze ook kinderen betrokken bij uitvoeringen van Bijbelverhalen met muziek of toneel.

Later is ze twee periodes als lid van de kerkenraad actief geweest. Op het laatst als voorzitter op het moment dat de kerkgemeenten uit Grevenbicht en Sittard werden samengevoegd, waarbij ze ook twee kerkelijke stichtingen voor het kerkgebouw en voor de begraafplaats heeft opgericht. Maar ook maatschappelijk was Pauline betrokken. Als lid van een partij die voor haar principes stond. In haar inzet voor mensen, onder wie ook vluchtelingen die in het dorp kwamen wonen en niet door iedereen even hartelijk werden ontvangen.

Pauline was gewoon een lief mens, die nooit slecht over anderen praatte en altijd van de goede bedoelingen van de ander overtuigd was. Ze hield vast aan haar principes en dat leverde soms lange, maar wel boeiende gesprekken op. Ze droeg soms oplossingen aan die té eenvoudig klonken, maar die anderen tóch op een ander spoor konden zetten. Pauline had heel wat mensenkennis en goede inzichten in huis. Ze was eerlijk en integer in alles wat ze deed. En ze had humor, waarmee ze dingen en zichzelf kon relativeren, zodat er ook veel gelachen werd met haar. Ze genoot van haar kinderen en vooral van haar kleinkinderen, voor wie ze een lieve en spontane oma was. Dat had best nog een aantal jaren door mogen gaan. Maar helaas speelde ziekte bij haar op. Hoewel ze telkens weer opknapte, ging het op het laatst toch mis.

Pauline is de vraag wat je dan aan God hebt niet uit de weg gegaan. Maar ze is er ook niet in blijven steken. Voor haar was er ook de andere kant van het geloof. Ze kon er inspiratie en kracht uithalen. En het kon haar rust en houvast geven. Pauline was en bleef op zoek naar de diepere en hoger dimensie in ons leven. Deze dimensie kwam ze tegen in de verbondenheid met mensen, met de natuur en in muziek, in woorden en in gebaren. Het voorkwam niet de moeilijke momenten, maar het gaf haar energie en het maakte haar rustig. Ze vond grond onder de voeten in de gedachte dat als mensenhanden ons niet meer kunnen dragen wij gedragen worden door de hogere dimensie van ons leven.
Haar levenshouding, haar credo vinden we terug in de woorden die gelezen werden tijdens haar afscheidsdienst uit 1. Korintiërs 13 in de vertaling van de Bijbel in gewone taal: ‘Als je geen liefde hebt, zijn je woorden zinloos... beteken je niets... is alles wat je doet zinloos.. Dit is dus, waar het om gaat: geloof, vertrouwen en liefde... Maar het allerbelangrijkste is de liefde.’
We wensen haar echtgenoot Frans, de kinderen Bart en Jaap met hun families en de verdere familie kracht toe om elkaar te steunen en om steun te vinden in de nabijheid van mensen en van God.
 
Ds. Joachim Stegink
laatste update.: 20-02-2019