PGS

ZWO

"Rouw en Trouw"
IN MEMORIAM JAAP TER MEER
Op 26 augustus jl. overleed Jaap ter Meer. Hij werd 88 jaar. Op vrijdag 31 augustus namen we afscheid van hem met een dankdienst voor zijn leven in de Johanneskerk. In Sittard speelde zich het laatste deel van zijn levensverhaal af, samen met "onze" Hanny van der Scheur. Hun jarenlange vriendschap verdiepte zich een aantal jaren geleden tot een relatie en een huwelijksverbintenis. Voor hen beiden een Godsgeschenk.
Jaap werd geboren in Coevorden, als oudste van drie kinderen. Zijn jeugd bracht Jaap in Zuidland door. De oorlogsperiode heeft hij bewust meegemaakt, als evacué ging hij naar Meppel. Hij was vijftien jaar toen de oorlog afliep. In Brielle deed Jaap de HBS en na zijn militaire dienst trouwde hij in 1956 met Nelly, met wie hij 59 jaar getrouwd was. Jaap was inmiddels gaan werken in Mindergangelt, bij de douane. Wanneer het zo uitkwam ging hij in het weekend op de fiets naar de kerk in Geleen, tot het houten kerkje in Sittard kwam.
 
Zo begon ook de vriendschap met Hanny. Want bij haar thuis, met haar vader als drijvende kracht, was het altijd open huis op zondag na de kerk, vooral als je daar op de fiets langskwam. Tijdens de koffie werden zo heel wat contacten gelegd. Ook Nelly kwam later mee. Jaap en Nelly verhuisden heel regelmatig voor het werk van Jaap als boekhouder en later na aanvullende studie als procureur. Nel hield ondertussen het thuisfront draaiende. Het zo gewenste gezin vormden zij, na een lange procedure, met hun drie adoptiefkinderen Nelleke, Peter en Marjolein. De gezinsvakanties waren vaak in eigen land en daarna Zwitserland. Later gingen Jaap en Nel graag op reis, naar Amerika, overwinteren in de Algarve. Bij zijn afscheid werd Jaap geschetst als een behulpzame, vriendelijke, gelijkmatige man, die graag voor anderen klaarstond. Hij was niet direct een prater, misschien ook wat introvert, maar hield wel veel van contact en gezelligheid.
 
Hij was ook heel zorgzaam. Zoals hij de laatste jaren heel trouw was naar Nel, die geestelijk achteruit ging en in een verzorgingshuis kwam. Eerder maakte hij dat ook (langdurig) mee met zus Annie, het was voor hem een schrikbeeld om ook zelf geestelijk in te moeten leveren. Voor Jaap, die we de laatste tijd snel achteruit zagen gaan, heeft deze periode niet lang hoeven duren. Jaap en Hanny bleven de vroege vriendschap, met hun beide partners, onderhouden. En ze konden elkaar ook op verschillende momenten uithelpen, met een verhuizing, administratief, met een verfkwast. Toen Jaap alleen kwam te staan gaf Hanny aan: ‘mijn huis staat altijd voor je open’. Jaap kwam en de Liefde overviel en overkwam hen beiden. Het werd een fijn en harmonieus samenzijn, in het begin pril en intens, en er was de hoop op nog een heel aantal jaren samen en misschien zelfs het maken van reizen. Hoewel beiden ook beseften dat een huwelijk op oudere leeftijd ook kwetsbaar is.
 
In de dienst lazen we uit Psalm 84, de lievelingspsalm van Jaap. Van huis uit kerkelijk opgegroeid waren de kerk en het geloof voor hem altijd een belangrijke rol blijven spelen. In Putten was Jaap actief als diaken en als koster in Apeldoorn, maar het ging hem om het geloof. Dat betekende voor hem het stille vanzelfsprekende vertrouwen in de Eeuwige. Gelukkig de mensen die sterk zijn in U, met de pelgrimsweg in hun hart. De psalm uit een verlangen, naar God als reisgenoot; een hopen en een verwachten, maar ook een vertrouwen dat God er is en zijn zal. In de hoogtepunten en ook dieptepunten van een mensenleven. Momenten die ook Jaap ten volle gekend heeft.
 
Terwijl we onderweg zijn ‘gebeurt’ het leven. Waardevol is het dan om draagkracht te ontvangen. Zo was het voor Jaap en zo kon hij dat ook delen met Hanny. Bij zijn afscheid staken Hanny en de kinderen van Jaap kaarsen van hun verbondenheid aan, zongen we het bekende Taizélied als alles duister is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft, en sprak Hanny een tekst uit van Marinus van de Berg, haar uit het hart gegrepen: Jouw stem zullen we niet meer horen, jouw ogen zullen ons nooit meer zien.. De verbondenheid tussen Jaap en Hanny was mooi en dierbaar. Hun tijd samen bleek beperkt. Mag er troost gevonden worden in dit beeld: dat Jaap geborgen is, in de palm van Gods hand.
 
Ds. Irene Pluim
laatste update.: 28-09-2018